അതൊരു നല്ല ദിവസം ആയിരുന്നില്ല.. ഈ ലോകത്തെ എല്ലാ ഭാഗ്യകേടും തന്റെ പുറകെ ആണെന്ന് തോന്നി അവന്.. തകര്ന്ന മനസ്സുമായി അവന് വീട്ടിലെത്തി.. ആ രാത്രി അവന് ഉറങ്ങാന് കഴിഞ്ഞില്ല.. മനസ്സില് മുഴുവന് അവളായിരുന്നു.. മുറിയിലെ നാല് ചുമരുകളികിടയിലുള്ള വായു അവന് ശ്വസികാന് തികയാതെ വന്നപ്പോള് അവന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി.. എന്നിട്ടും അവന് ആകാശത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന മഴമേഘങ്ങളെ കണ്ടില്ല.. ആ മഴമേഘങ്ങള്ക്ക് ഇടയില് നിന്നും തന്നെ ഒളികന്നിട്റ്റ് നോക്കുന്ന നിലാവിനെയും കണ്ടില്ല.. മനസ്സില് ആയിരമായിരം ചോദ്യങ്ങളുടെ ചുഴലിക്കാറ്റ് തിമിര്ത്തു വീശുന്നു.. അവളുടെ നിസഹായത നിറഞ്ഞുനിന്ന മുഖം മനസ്സില് തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോള് എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്ക്കും ഉത്തരമായി.. അതൊക്കെ ആലോചിച്ചു നില്ക്കെ അവനറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകള് നനഞ്ഞു.. അത് വരെ ശാന്തമായ് നിന്ന മഴമേഘങ്ങള് അന്നേരം ആര്ത്തലച്ചു പെയ്തു.. അവന്റെ കണ്ണീര് തുടയ്ക്കാനെന്ന പോലെ..
ചിലര് അങ്ങനെയാണ്.. കൂടെ ഉണ്ടെന്നു നമുക്ക് തോന്നില്ലെങ്കിലും കൂടെ തന്നെ കാണും.. നമ്മള് പോലും അറിയാതെ.. നമ്മുടെ കണ്ണീരൊപ്പാന്...
